Germain D’Almeida (1851-1917) de Mesin, Òut e Garona

Lo país gascon

T’aimi, país gascon, quan lo sorelh d’abriu
Hè cantar dens los bòscs las cançons deu bon diu
Aus rossinhòls, a la morèlas,
Quan los pins esplandits, brandits peus vents rajós
Shiulan, braman, torçuts e sémian las sentors
Qu’embauman sas verdas ombrèlas.

T’aimi quan ven l’estiu, aimi lo jorn bien long
Quan la man d’òr deus blats devara deu coston
Dens las plènas e las colinas,
Quan flambeja mijorn e que ton cèu es blu.
Quan los grans crums, lo ser, e’u capèran d’escur
Que son paurugas tas ruinas.

T’aimi tanben, país, quand seteme abondós
E’t balha tons bèths fruts, tos arrasims tan doç
Que los tords en passar perrucan.
Tas vinhas, tos tuquets bronzinan de cançons
E, en cantar, lo ser, quitan los vinhaurons
Quan los lugrans au cèu s’alucan.

Qu’aimi tos sers d’ivèrn quan la busca en shiulant
Huma, crama e qu’autorn las vielhas en hilant
Parlan de lop-garons, de tan d’annadas.
Suu còp de mièjanèit las vesitas se’n van.
Ende caçar la paur, caminan en cantant
Los gojats près de las mainadas.

Qu’aimi tos prats, tos bèths rius e tos bòscs
Qu’adòri ton sorelh qui cauha nòstes  còs
E tas lanas e tas ribèras.
Mès çò qu’aimi surtot, ò País amistós,
Qu’es lo parlar deus vielhs, lo lengatge tan doç
Que tos hilhs parleràn enqüèra.

Mès se pàrlam gascon, som tots Francés ací :
Nosauts som los ausèths, qu’an la França ende nid.
Se nòstes país l’an defenduda,
Quan la grana mair aperarà sos hilhs
Seram pas los darrèrs a sautar suus fusilhs
Quan sonerà l’òra atenduda.