Qu’ei un paradòxa, mes jo qui desiri que los joens n’agin pas a tribalhar durament com ac hasom, que soi convençut que’ns sentívam mei urós que los joens de vint ans actuaument.

Adara, los joens que son guastats. Or, se volem profieitar de quauquarren, que’n cau estar estat privat.
Jo, quan avoi lo men prumèr velò en 1934, la nueit, que’n saunejavi e qu’èra ua bicicleta d’ocasion.
Adara, qu’an la veitura abans d’aver lo permís !

E totun, que tribalhèm com bueus : tribalhs de fòrça. A la declaracion de guèrra, qu’aví dètz-e-ueit ans. Los omis que partín e que devoi acompanhar la batedera sus totas las parguias : Hartaneròt, Lapèth, Robin, Guilhèm, Lo Clavèr, a noste, puish tot lo torn dinc a Baile. Qu’estoi jo qui portèi tots los sacs plenhs, sacs de quate-vints quilos, dab la mieitat deus ostaus de dus solèrs, dinc au som deus solèrs ! tot sol, a dètz-e-ueit ans !

Mes ne nse’n vedèm pas. Lo sol chepic, qu’èra la sortida deu dimenge e sustot lo rugbi que’ns sodè hèra. Mes ne tribalhàvam pas per los sòus. Qu’èra entà lo plaser deu tribalh plan hèit. Que’m sovieni, dab lo Justin, lo noste darrèr vailet, que dalhàvam « tojas » tot lo dia. Lo ser, que contemplàvam amassa los nais hèits per la jornada e que nse’n tornàvam en cantant, eth dab ua bona hauta e jo a la baisha.
Tà las obrassas, que ns’arrestàvam au cap deu camp entà deishar bohar los bueus e que’n
profieitàvam tà discutir dab lo vesin qui eth tanben hasè la pausa au camp d’a costat. E que’n
troçàvam ua, tranquillament.

Tèxte : lo Laurenç Gracianeta
Arrevirada : lo Joan Pau Descòrbs