A Sent Sever de Rustan, ua tuta dens los bòscs de las Sarradièras que s’apèra “la tuta de l’Òme Sauvatge”.
Las Sarradièras e la Tuta de l’Òme Sauvatge...

Dens lo clastre de l’abadia de Sent Sever de Rustan, qu’òm pòt véger dus capitèths dab Òme e Hemna Sauvatges. Sus l’un, que vegem l’Óme Sauvatge, tot solet, berrut e barbassut, que teng un matruco troçut. Sus l’aute, un Òme sauvatge atacat per un lion. matruco, matruca = gros gourdin, massue, brutal, rustre
La Hemna Sauvatja qu’arreteng aqueth herumi per ua pata entà aidar lo sue. De l’aute costat deu capitèth, qu’ei lo tornar triomfau : lo lion, ça’m-par mort, qu’ei ligat a ua barra tenguda peu parelh sauvatge sus las espatlas. Era que l’empara tanben per la coa e eth peu còth.
Aqueth mite de l’Òme Sauvatge que data de la neit preïstorica e qu’estò popularisat de cap au sègle XII dens las arts romanicas. En aqueth temps, qu’arrepresentè lo ligam entre l’umanitat e l’animalitat, lo sauvatge e la civilisacion.

Dens lo Rustan, lo mite de l’Òme Sauvatge qu’arrodejè mantuns sègles e la Tuta de Sent Sever que s’en bremba.
Lo monde qu’at saben tanben deu costat de Vernadèth Dessús (Bernadets-Dessus) : l’Òme Sauvatge qu’ei encòra coneishut.
Qu’ei un parçan de bòscs e los de Vernadèth que son dits “eths carboèrs”. Lo monde que’s bremban tostemps d’ua familha de “Sauvatjons” de qui s’estavan au “Clòt dera Sèuva”. La Mameta que passava per portar malur e lo monde que l’aperavan “era hada”. Los mainats qu’èran “eths hadons”. Qu’òm dit aciu tostemps arreproèrs suus “Sauvatjons” :
• Aurius (Orieux) : Se i a bruma sus la Sèuva : “Lo Sauvatjon qu’a hèit la bugada".
• Vernadèth Dessús : "Se hè calor eth dia deth Arrei eth Sauvatjon que vòu hèr secar era bugada".
• Peiriguèra (Peyriguère) e Godon (Goudon) en cas de panatòri de rasims "Lo Sauvatjon que vòu sense avanhons" (il ne veut plus de prunelles), "que s’a pleat la tista a la via".
• Montledós (Mouledous) : deu pilhatge a la poralhèra, los caçaires que’s demandavan "se non seré pas eth Sauvatjon de qui heré tot aq....!".
• Clarac : tà parlar d’un polòi plan beròi preparat per la Sent Sernin (hèsta patronau) :" N’a pas nada maishanta sentor, seré estat domatge que l’avosse atrapat eth Sauvatjon".
Gahat un còp, “eth Sauvatjon” que didó duas frasas misteriosas :
– “ Se sabèvatz entà que era hoelha deth vern ei bona... eth boèr que s’en aneré entath camp dab ua cana d’òr "
E un còp escapat... :
– " Non dirèi pas jàmes entà que era hoelha deth vern ei bona... ".
E que’s moriscó sense at díder.
J.M. Cazenave de Vernadèth Dessus que contava sovent las istòrias deus Sauvatjons....

(NB : Tots aqueths vilatges que son a la limita LO /ETH. Que cau emplegar l’article de qui cau...)