Qu’èra, un còp en Shalòssa, au país de Mugron...
Un vielhòt arrenvèrs [1], ariçat [2] com un bronc [3],
Blanc, roi o pigalhat, gorrupant [4] la botelha
Mantun banh qu’avè pres, mes tostemps dab lo mélher.
De partir tà l’aut monde eth que n’èra anujat,
E, pr’un vèspe [5] d’estiu que ditz au son gojat :
― « Que soi madur, garçon ; adaise que’m pòts créder ! »
― « Vos ? Tenhèr [6] com l’arrós ! Lo papet [7] de Laureda !... »
― « Garçon, que soi madur ! Ne soi pas mei vitau
E la mort, ― òc, la mort, ― que’m tusteja au portau. »
« Anem, pair, caratz-ve ! Qu’ètz tilhut com un casse,
Qu’avetz l’erbèr [8] solide e, shens plec, la carcassa... »
― « Dèisha’m estar ! Madur que soi ;
Se n’es vertat, morir que voi ! »
Atau lo Capderon tot jorn que shapitrava [9],
E, per dehens, au hilh que balhava la frèbe.
― « Pim, pam [10], qu’ac saberam, s’es madur com ac ditz ! »
Un matin, que se’u tròba arrident, tot hardit :
― « E donc, pair, vam anar cuélher, au casau, duas peras,
Bròjas que son, e jumpaderas [11]. »
Mes, lo pair que vadó com lo temps empriglat,
E que’u respon, hastiau [12] com jamei, dab esclat :
― « Tè, hòu, que soi madur ! Qu’èi la mosca canhèra [13] ! »
― « Mes non, paiòt, mes non ! Deishatz vòsta planhèra... »
E, preu braç que se’u menha [14]... qu’avisa un vielh perèr,
Haut shens n’estar, broncut [15], a l’envèrs [16] d’un tarrèr.
― « Que vatz montar, ce’u ditz, e segotir dab fòrça,
N’àgitz pas paur ! N’atz pas a crànher de’vs còthtòrcer [17].
Jo que serèi devath entà’c tot arparar [18]. »
E lo vielh que feneish, com pòt, de s’aporar [19].
― « Aquò qu’es plan, paiòt ; amassatz las mei hautas,
E puish, arrapiatz-ve ; vau har càder las autas. »
― « Dèisha aquò, gran pendart ! Que’m vas esclapotir ! »
― Ajuda, senta Verge ! Ajuda ! o que destorni ! »
E l’aut, a segotir de s’i gahar mei hòrt...
Tot que cadó... Lo frut, que’u portàn a Monthòrt ;
Tot, sonque Capderon agripat com l’agèra [20],
Mes, blanc com un plat d’aiga e pres de la varièra [21].
― « Anem ! pair, que sufeish. Decendetz-me deu nid !
Que vei n’ètz pas madur, com jo v’ac aví dit.
Atendetz de n’estar shens har tant de piulèra [22],
E deishatz lo bon Diu sonar l’esquirolèra. »
Rafèl Lamanhèra
