Que soi lo darrèr bòsc sagnat a cada arame
Que soi l’arrecotet ahuelhat de poson,
Que soi l’ausèth perdut qui viu son darrèr rame,
Lo petit esquiròu qui’s morish en preson.
Que soi un innocent enclavat dens la guèrra,
Que soi lo tot petit qui jamei serà gran
E lo praube vadut tà morir de misèria,
Que soi lo qui a aprés e viu en se carant.
Que parli entà l’Amor perdut a l’aventura
E entau còr clavat per la maishancetat
E tà tu, Libertat, getada en cobertura
Sus lo jaç deu profieit e de la laishetat.
Que parli entà Tu, vielh Omi de l’Istòria,
Tu qui apèran lo hòu, pr’amor de’t har carar,
Tu que sabès, ditz, que sabès plan... la tèrra...
Quan èra iscla de patz, on ne sabèn plorar...
Que n’avès hèit cent còps, mila còps la virada
Cuelhent a cada pas lo frut qui t’èra dat,
Dab lo sorelh au cap, com èra l’estelada,
E dens los uelhs l’arrai de l’immortalitat.
Qu’aurí volut estar l’amic de ton gran viatge
E tiéner dens la man, la man qui’m manca tant,
Qu’aurí volut estar au ton darrèr partatge
D’un temps qui ne poish pèrder... e qui perdi pertant.
._._._.
Que’t voi parlar a tu, tu, uei qui m’escotas,
Tu, qui ès vienut de luenh cuelhe’t un mot d’espèr,
Tu, joen de tot país, qui suu camin e’t botas
En cercant dens lo cèu ton estela qui’s perd.
Que’t voi díser... qu’èi paur au temps qui va tròp viste,
Paur, a las mans qui’s barran suus manges deus fesilhs.
’d aqueths reis ahamiats qui’s perderàn la vista
A panà’s dens lo sang lo reiaume deus hilhs.
Que voi espiar lo vent es.huelhar lo nublatge
Que voi sentir lo só dens los plecs deu men còs,
Que voi seguir l’arriu pèdescauç suu ribatge,
E enqüèra pèrde’m au pregon deus grans bòscs...
Que voi préner lo temps d’arríder au mainatge,
Que voi sarrar la man qui’m balha l’amistat,
Que voi, ò, desbrombar la paur, la paur sauvatja
Desbrombar la violéncia e la maishancetat.
Lavetz, si Tu, mon Diu, Tu qui ns’as hèit la tèrra
E qui nse l’a balhada au grat de ton umor,
O, si podès, Mon Diu, si podès, lhèu enqüèra
Daishà’ns çò qui’ns damora d’ua brigalha d’Amor.
Ne’n cau pas guaire mélher si volem enqüèra
Avançà’ns suus camins hueitius dens lo parçan
Que vien tà ishugar mentr’un uelh de misèria
On, dens un shuc d’amors punteja un shuc de sang.
._._._.
Lo vielh òmi qu’ei mort, tot doç, dens un silenci,
Qu’ei partit uei matin adromit sus l’arriu,
Lo vielh òmi qu’ei mort, que n’èi mau quan t’i pensi
E que s’a miat dab eth tots los matins d’abriu.
Lo defunt sablon
