Que m’obreishi lo contravent,
N’i a pas briga de vent.
Lo jardin banhat de só e d’arrós,
Que hè un limac urós.

Au hons, l’arribèra qu’ei cobèrta de bruma,
Dens la prada, l’aso que brama.
Com un astre dens lo cèu,
Son penuts los Pirenèus.
Los arbos qu’an arrevestit lo lor verdolin,
De totas las colors qu’ei l’arcolin.
Abriuladas hèn vàder bèth lo cabelh de blat,
Dens lo camp, milhòc e vira-sorelh son enruats
L’ariçon s’arreviscòla doçament,
En minjant quauques ueus lentament.
Quan jo, dens lo casau,

En craquant la prumèra ahraga, quin tesaur !
Orquidèas e uelhs d’ausèths colorejan la tèrra,
Peunas e cotèras floreishen la cantèra.
La cloca se passejant dab lo son piucòt,
E lo cocut me disent : “l’ivèrn ei mòrt, l’ivèrn ei mòrt !”