[Que sospieiti lo Vincent P. qu’a dit per modestia qu’aqueste tèxte ei un produit brut de l’IA... Totun...
Tederic M.]

Quan lo pair se morí, Jan que tornè a la maison de la soa enfança. Que hasèva vint ans que demorava a Bordèu. Au vilatge, n’i passava pas mei que duas o tres jornadas per an, e tostemps dab ua bona rason de se’n tornar lèu.
La clau qu’èra au medish endret, darrèr lo pòt de flors. Lo pair n’avèva pas jamei volut cambiar aquera costuma.
Jan qu’obrí. La maison que sentiva la cera, lo cafè e lo bòsc vielh. Sus la taula, que i avèva ua tassa vuèita e un tròç de pan dur. Que demorè dret ua pausa, la man sus la saca. Puish que la pausè e qu’obrí las frinèstas.
Que passè lo matin a triar papèrs. Facturas, letras, fotografias. Lo pair que guardava tot, dinc aus envolòps. Jan, eth, que volèva acabar abans lo dimenge. Ua agéncia que deviá viéner lo diluns tà estimar la maison.
Au hons d’un tirader, que trobè un quasèrn blau. Sus la prumèra pagina, lo pair qu’avèva escrit : Tà Jan.
Que s’assegó.
N’èra pas ua letra. Qu’èran mots gascons, acompanhats d’ua traduccion francesa. Espiar. Demorar. Arrevirar. Mei luenh, que i avèva frasas, arreproèrs e noms d’ausèths. Quauques paginas que portavan ua data.
Jan que reconeishó la deu son darrèr aniversari.
Aqueth dia, lo pair que l’avèva aperat.
— E quin va, a Bordèu ?
— Bien, bien. Beaucoup de travail.
— Que compreni.
Qu’avèvan parlat deu temps. Jan qu’avèva ua reünion ; que calèva deishar lo telefòn. Abans de penjar, lo pair qu’avèva dit quauquarren en gascon. Jan n’avèva pas comprés, mes n’avèva pas demandat de tornar díser.
Que cerquè dens lo quasèrn. A la pagina d’aquera data, ua sola frasa :
Que m’agrada d’enténer la toa votz.
Jan que barrè lo quasèrn. Dehòra, un vesin que passava dab lo son can. Que’u hasó un signe per la frinèsta.
— Que la vens, alavetz ?
Jan qu’espiè la tassa, lo pan, lo tirader ubèrt.
— N’ac sèi pas enqüèra.
Lo vesin que s’apropè.
— Lo ton pair que’m disèva que tornarés.
Jan que baishè los uelhs.
— Que soi tornat tròp tard.
L’òmi n’ajustè pas arren. Que demorè un moment près de la frinèsta, puish que se n’anè dab lo can.
Lo ser, Jan que’s hasó ua sopa. Que mingè a la plaça deu pair, per’mor que la soa cadira d’autes còps èra cobèrta de papèrs. Après, que tornè préner lo quasèrn.
Sus la darrèra pagina, que i avèva tres mots shens traduccion :
Doman, se vòs.
Que demorava plaça devath. Jan que cerquè un gredon dens lo tirader.
Que pensè longtemps a çò qui podèva escríver. Puish, dab ua escritura un chic tròp grana, que metó :
Òc. Doman.